Oko wielkiego brata

Marcin — Fri, 28 Oct 2011 18:24:03 +0000

Brak prywatności nie dziwi w dzisiejszych czasach nikogo, a jeśli nawet dziwi to jest to sytuacja spowodowana raczej brakiem zaangażowania i brakiem silnej integralności i obecności w świecie teraźniejszym.

Ogólnie wiadomo, że każdy krok człowieka, każde jego poczynania, mogą być, a niejednokrotnie można wskazać dowód na to, iż są śledzone. Każdego dnia satelity mają możliwość namierzenia kogokolwiek i gdziekolwiek, bez względu na to, czy znajduje się na początku, czy na końcu świata. Jest to jednak jedna strona medalu, bo świat rzeczywisty jest światem, w którym egzystujemy i jest nieodzowny dla naszego istnienia. Druga strona medalu to świat nierealny, świat do którego zaglądamy z własnej inicjatywy tylko lub aż po coś, mniej lub więcej ingerując w jego strukturę. Jest to oczywiście Internet. Sieć rozległa, sieć niebezpieczna, gdzie czyhają na nas często zagrożenia nieomal prawie tak samo groźne, jak w Naszej codzienności. Jednak prawa człowieka w obu tych ‘światach’ są identyczne, choć niektórzy (nazwę ich ‘głupcami’) ich nie respektują. Do tych praw należy między innymi prawo do prywatności , prawo do ochrony własnego wytworu intelektualnego. I tutaj cały pies pogrzebany. Cały czas bowiem wyścig nie wiadomo dokąd trwa i oczywiście nie można stracić lub przegapić okazji, aby zarobić choć jednego dolara. O co mi chodzi? Oprę się na własnym przykładzie, którego ostatnimi czasy doświadczyłem. Niedawno, bo jakieś kilka tygodni temu wrzuciłem na znany portal udostępniający filmy wideo pamiątkę upamiętniającą mój i Kłopota start w Biegu Katorżnika, który wywarł na Nas niesamowite wrażenie. Postanowiłem, iż warto mieć pewnego rodzaju souvenir wrzucony w sieć. Nie spodziewałem się jednak tego, iż portal www trzymający mój film będzie chciał w delikatny sposób zasugerować mi, iż chce mi dać możliwość zarobienia na tymże materiale filmowym, jednocześnie zgarniając kilkakrotnie więcej na swoje konto. Sprawa ma się rozumieć dotyczyła reklam, które miałyby być puszczane przed moim filmem, jednocześnie powodując u odbiorcy chęć odwrotną niż zamierzoną, a mianowicie zamknięcia odnośnika. Nie jestem jednak konformistą i cenię sobie bardziej prywatność i brak jakichkolwiek manipulacji, dlatego też nie zgodziłem się na planowany zabieg. Postanowiłem zachować resztki przyzwoitości i nie uprzykrzać użytkownikom oglądania tych kilku uwiecznionych minut. Można to ująć w trzech słowach i nikt tego nie zaneguje: reklama jest wszędzie.

Nie zmienia to jednak faktu, że gdziekolwiek jesteśmy i cokolwiek robimy w sieci czy też poza nią, jesteśmy śledzeni. Nie ważne czy przez satelity, teleskopy, adresy IP czy przez inne urządzenia, jesteśmy śledzeni 24h na dobę non stop i ktoś zawsze patrzy nam na ręce, co mnie bardzo, ale to bardzo niepokoi…

Pytania z serii dlaczego

Kłopot — Thu, 22 Sep 2011 11:24:47 +0000

Kończy się jakże wspaniały okres wakacyjny. Wielu z nas zapewne już myślami siedzi gdzieś w ławkach lub robi kolejne projekty. Pomału wkrada się do każdego umysłu odrobina nurtu sentymentalnego. Zaczynamy wspominać jak efektywnie spędziliśmy czas wolny od nauki i czy mogliśmy go jeszcze lepiej wykorzystać.
Przywołując wspomnienia, zacząłem przypominać sobie kilka pytań, które to nasunęły mi się w podczas ostatnich trzech miesięcy, a których za bardzo nie miałem czasu bądź chęci przenieść ‘na papier’. W zasadzie wszystkie pytania zaczynają się tak samo: ‘Dlaczego.. ?’.
Pierwsza sytuacja miała miejsce, kiedy przemieszczałem się rowerem na wcale nie krótkiej trasie poprzez okoliczne wioski, tudzież ‘wypiździejewa’. Pełno przywiązanych do bud/uwięzionych na łańcuchach psów, non stop szczekających i robiących hałas na całą okolicę, jeden przez drugiego. Pytam się dlaczego ludzie trzymają psy, jeżeli nie pełnią one absolutnie żadnych pożytecznych funkcji (nie pilnują, bo jak mają pilnować będąc ‘uziemione’, nie pracują w zaprzęgach jak np. Husky w typowo zimowych krajach, nie są wychowywane, więc nie mogą nawet bawić się z nimi dzieci), a stanowią tylko i wyłącznie zbędny koszt dla właścicieli i są przekleństwem dla sąsiadów, którzy akurat ujadania psów 24/h nie tolerują.
Kolejna sytuacja dotyczy momentu, w którym to do mojej głowy dotarły informacje jakie wynagrodzenie otrzymuje ta cała masa telewizyjnych klaunów w tak zwanych ‘programach rozrywkowych’. O ile dobrze pamiętam, osoba ‘zarabiająca’ najmniej ma miesięczne wynagrodzenie w wysokości około 20 tysięcy złotych. Pominę tych, co ‘zarabiają’ najwięcej. Pytam się dlaczego? Tylko dlatego, że regularnie pokazuje się facjatę przed kamerą i fascynuje motłoch układanymi przez kogoś lub własnymi chamskimi bądź ze skrajności w skrajność ‘fascynującymi’ tekstami typu ‘och’ i ‘ach’? Każdy, kto funkcjonuje na rynku pracy doskonale wie ile trzeba się nagimnastykować, żeby zarobić tyle w ciągu kilku miesięcy..
W zasadzie pozostawię to bez dalszego komentarza, jednak dziwi mnie, że ludzie pomimo podobnego zbulwersowania, pozwalają na to i nieustannie przymykają na to oko. Dlaczego?
I na domiar wszystkiego w dniu wczorajszym dowiedziałem się, że jedna z najbardziej popularnych amerykańskich grup rockowych R.E.M. zakończyła swoją działalność. Pytam się dlaczego? Bardziej jednak ubolewam nad tym faktem, bo oznacza to, że pomału wielkie zespoły grające muzykę przez wielkie ‘M’ schodzą ze sceny, a wśród nowych pokoleń muzyków jest spory deficyt zespołów tworzących prawdziwą muzykę. Niedługo ostaną się wyłącznie techno-śmieci i jedyne czym przyjdzie nam żyć, to tym, co ludzie umieli zagrać w przeszłości, a w zasadzie tym, jak umieli wpływać na duszę człowieka. Odczuwam z tego powodu niewysłowiony żal.

Katorżnicza przygoda

Kłopot — Wed, 17 Aug 2011 11:57:30 +0000

Zainspirowały nas filmy nagrane przez Jacka Heliasza zarówno rok, jak i dwa lata temu. Postanowiliśmy więc z Marysiem wziąć udział w najtrudniejszym biegu w Polsce, Biegu Katorżnika odbywającym się 14. sierpnia w Kokotku koło Lublińca. Ponad rok odliczania, niepewność i ogromne nerwy przy zapisach, by w końcu doczekać się tej wspaniałej chwili. Przeprawa przez jezioro, szuwary, bagna i szeroko pojęte błoto, rowy melioracyjne, betonowe rury i całe setki przeszkód terenowych (naturalnych i sztucznych) należy chyba do najpopularniejszej w kraju, co też dało się zauważyć w dniu zapisów, gdzie po dziesięciu minutach nie było już wolnych miejsc. Bieg był najdłuższy w całej swojej siedmioletniej historii, gdyż liczył około 13km, które pokonaliśmy w nieco ponad 3 godziny. Na trasie padało wiele cytatów z poprzednich edycji: ‘- o co chodzi w Katorżniku, przed nami’, ‘- no i na to żeśmy czekali’, ‘- gdzie jest Wodnik Szuwarek!?’, ‘- ciśniesz, jeszcze weźmiemy paru’, a także całe mnóstwo epitetów powszechnie uznawanych za nieeleganckie. Te drugie dało się słyszeć, tudzież wymawiać w momencie, gdy któryś z zawodników nadział się na konar, beton, korzeń, lub dostał gałęzią drzewka iglastego po twarzy.
Na mecie wyglądaliśmy co najmniej seksownie. Wniosek ten wysnuliśmy po tym, gdy pani wręczająca spore kawały żelastwa ‘całowała się’ z nami. Z resztą nie wierzących odsyłam do zdjęcia poniżej.
Wysokie wpisowe nie odstraszyły nas od podjęcia wyzwania, a całe mnóstwo znajomych dowiedziawszy się o tym, uznało nas za niespełna rozumu kretynów, psychopatów i masochistów w jednym. Inni przeżywali przy tym większy stres niż sami uczestnicy w trosce o to, byśmy nie wyrządzili sobie krzywdy. A przecież o to nam właśnie w dużej mierze chodziło. Myślcie co chcecie! Nie żałujemy! I co więcej jeszcze nie raz pojawimy się na tym cudownym biegu, gdzie można dać upust testosteronowi i pokazać, że posiada się tak zwane jaja.
W rezultacie wszyscy i tak się cieszyli i mieli wiele powodów do śmiechu oglądając filmy i zdjęcia z naszych dokonań.

Angol godny politowania

Kłopot — Tue, 02 Aug 2011 09:19:58 +0000

Przed kilkoma dniami wybraliśmy się z kolegą o jakże wdzięcznym pseudonimie ‘Maryś’ na wieczór kawalerski Makkiego, jednego z naszych starych, dobrych znajomych ze szkoły średniej. Tak zwany ‘event’ w dużej mierze wszedł w życie za sprawą Topola i Czarnego, naszych wspólnych kompanów na co dzień zamieszkujących dzielnicę zwaną Osową Górą. Zarówno cały tok przygotowań, jak i przebieg imprezy można w skali od 1 do 10 obiektywnie ocenić na 300. Sam wieczór kawalerski tworzy wyłącznie tło głównego wątku, mianowicie opisanie tego jakże bogatego w wydarzenia dnia (a w zasadzie dwóch dni), stanowiłoby temat na oddzielny artykuł.
Podczas trwania potocznie zwanych ‘baletów’ w jednym z miejscowych klubów, mając w swoich organizmach już znaczną ilość alkoholu etylowego, postanowiliśmy z Marysiem ‘przetestować’ znajomość niebywale popularnego w ostatnich latach (zwłaszcza wśród osób kształcących się w szkołach wyższych) języka angielskiego. Podszyliśmy się pod zupełnie fikcyjne tożsamości obywateli Anglii i Szwecji rzekomo biorących udział w programie Erasmus i próbowaliśmy dowiedzieć się od przypadkowych osób gdzie można się jeszcze pobawić w naszym mieście. Wyniki tego jakże ludycznego jak się okazało eksperymentu możemy jednogłośnie ocenić jako żałosne. Wielu osobom tylko wydaje się, że umieją mówić po angielsku, rzucając pojedynczymi słowami i próbując dogadać się za pomocą gestykulacji oraz używania w co piątym wyrazie polskiego odpowiednika. Oczywiście wzięliśmy sporą poprawkę na fakt, że osoby biorące udział w eksperymencie były już mocno ‘zalane’ i ledwo trzymały się na nogach. Posługiwanie się w miarę składnymi zdaniami w języku polskim stanowiło dla nich nie lada wyzwanie, a co dopiero w języku angielskim.
Z drugiej strony, mieliśmy z Marysiem podobne zaburzenia linii horyzontalnej, a mimo to zachowaliśmy resztki ‘trzeźwego umysłu’, choć może to określenie nie jest w tym przypadku zbyt trafne.
Całe nasze doświadczenie zakończyło się podczas drogi powrotnej do domu, kiedy to na ulicy Dworcowej spotkaliśmy pana, który na pierwszy rzut oka wydawał się pospolitym żulem, a jak się później okazało stanowił połączenie żula i robotnika państwowego zakładu produkcyjnego. Na naszą podobną gatkę zareagował niezwykle szybko, mówiąc mniej więcej coś w tym stylu: ‘Ty nie pierdol tutaj farmazonów, słyszałem jakżeś kurwa dwie ulice wcześniej po polsku nawijał..’. Tym samym zwykły, szary, prosty człowiek okazał się najinteligentniejszą ze wszystkich osób, które dane nam było tej nocy spotkać na swojej drodze. Chcielibyśmy mu z tego powodu życzyć wszystkiego dobrego!

Nie dajmy się omamić

Marcin — Tue, 26 Jul 2011 14:01:40 +0000

Panuje czasami jakieś głębsze przekonanie na temat tego, iż niektórzy ludzie otoczeni są szczęściem trwającym raz dłużej, a raz krócej, niezależnie od nas, dominującego przez większość lub tylko przez sekundy życia ziemskiego.

Ja natomiast, nie nazwałbym tego szczęściem, lecz bardziej byłbym skłonny do tego, aby wysnuć (nie nazbyt idylliczną) tezę, która mówi nie o trafie i farcie, lecz o przewidzianym i celowym zachowaniu, którego skutkiem jest właśnie stan, nazywany przez większość ludzi szczęściem. Jest to bowiem wynik równania, na które składają się czynniki niejednej decyzji podjętej przez nas samych, a nie przez los. Oczywiście wynik ten nie zawsze jest zadowalający i w pełni nas satysfakcjonujący. Przekonanie panujące wśród ludzi jest zazwyczaj takie, że wszyscy, nawet ludzie nieświadomi tego, do czego dążą, chcą, aby wynik ten był jak największy, jak najbardziej dodatni, gdyż właśnie wówczas odczuwamy na ogół pojęte szczęście. Składa się na nie multum czynników, które dla każdego są inaczej zdefiniowane, w zależności od potrzeb, gdyż każdy człowiek jest niepowtarzalną indywidualnością. Aby jednak nie było za prosto, są też czynniki, które utrudniają osiągnięcie sukcesu. I tutaj przechodzę do kwintesencji. Tymi czynnikami bowiem są zazwyczaj niesprzyjające nam przyzwyczajenie, rutyna i zaburzone trzeźwe logiczne myślenie. Przytoczę tutaj sytuację, która przydarzyła mi się osobiście, a mianowicie, po podróży z miasta X do miasta Y miałem zamiar skorzystać z miejskiej komunikacji publicznej. Aby jednak nie zostać ukaranym przez panów sprawdzających bilety, potocznie nazywanych ‘kanarami’ należy bilet ten kupić. Mi, natomiast, studentowi jeżdżącemu przez 9 miesięcy autobusem na wykupionym bilecie miesięcznym, nie przeszło przez myśl, aby ów bilet zakupić. Właśnie w tej sytuacji zadziałała rutyna i przyzwyczajenie, a trzeźwe myślenie poszło daleko w las. Podobna sytuacja ma miejsce na przykład podczas jazy samochodem. Ilekroć jeździmy na pamięć, nie patrząc po raz tysiącktóry na znak, który cały czas stoi i w naszym mniemaniu będzie stać nadal na tym samym miejscu.

Sytuacji takich jest wiele, ja przytoczyłem tylko dwie. Trzeba pamiętać jednak, że przyzwyczajenie nie zwalnia z logicznego myślenia. Niekiedy może się okazać, że skutki mogą być znacznie poważniejsze niż mandat czy wymuszenie pierwszeństwa. Nie dajmy się oszukać naszym słabościom, nie poddajmy się złym przyzwyczajeniom, bo jak wszystkim bardzo dobrze wiadomo: rutyna zabija!

Płaćcie frajerzy

Kłopot — Sun, 10 Jul 2011 11:02:11 +0000

Nie tak wcale dawno temu widziałem gdzieś przypadkiem w telewizorze kolejną reklamę/propagandę z cyklu ‘jesteście frajerami’. Wypowiada się w niej jakiś pan XYZ, któremu przypisano wysoką pozycję prezesa. ‘Przekonuje’ nas w niej, że jeśli będziemy sumiennie opłacać abonament radiowo-telewizyjny, to wówczas takie narzędzie, jakim jest telewizja stanie się uniezależnione od władzy politycznej, bo będzie w stanie finansować się wyłącznie z tytułu opłacanego przez nas abonamentu (w chwili obecnej oczywiście finansuje się zarówno z abonamentu, jak i ze skarbu państwa, czyli krótko mówiąc z naszych podatków). Pan prezes stara się przeciętnemu Janowi Kowalskiemu pokazać multum korzyści płynących z tego, że będzie płacił nie mały z resztą abonament. Między innymi chodzi o to, by udowodnić panu Jasiowi, że telewizja będzie jedynym wiarygodnym i zarazem najpewniejszym źródłem informacji, w którym to obiektywnie oceniać się będzie wszystkich, zarówno koalicję rządzącą jak i opozycję.
Niefart chciał, że równolegle odbywają się kolejne ‘afero-skandale’, poszukuje się kolejnych sensacji i okazji, by oczernić opozycję, a jednocześnie manipulować przyszłymi głosami wyborców. Z pewnych osób robi się mówiąc wprost debili i psychopatów, wmawiając odbiorcom, że tak w istocie jest. W związku z powyższym na jakiej podstawie ludzie mają uwierzyć, że w istocie będzie panował szeroko pojęty obiektywizm?
Nie wspominając już o potencjalnych partiach, które nie są w sejmie i w ogóle nie mają możliwości dotarcia do społeczeństwa ze swoimi programami poprzez telewizję (jakimś dziwnym trafem, ciekawe dlaczego). Niby nie ma czasu antenowego? To może w czasie wakacji, zamiast puszczania ludziom po raz dziesięciotysięczny ‘Stawki większej niż życie’, ‘Czterdziestolatka’, ‘Zmienników’, ‘Janosika’, ‘Samych Swoich’ (…), kilku powtórek dziennie serialowych tasiemców i tym podobnych, przeznaczyć ten czas dla partii, które chcą także się pokazać?
Jest to jednak temat na oddzielny artykuł, więc poprzestanę na razie na tym, co dzieje się aktualnie.
Gdyby nawet doszło do sytuacji, w której nagle wszyscy zaczynają słuchać szanownego pana prezesa, wynik byłby prawdopodobnie taki, że i tak nic by się nie zmieniło w kontekście uniezależnienia od władzy, a środki uzyskane od większej liczby płacących abonament zostałyby zapewne przeznaczone na podwyższenie stawek godzinowych dla prezenterów, osób robiących tak zwane żałosne ‘show’ lub innych, mniej widocznych pracowników.
Może przez wzajemny szacunek nie warto robić z ludzi idiotów.
Ludzie zaś winni pokazać honor, obudzić w sobie resztki racjonalizmu i nie stawać się idiotami.

Wszechogarniająca reklama

Marcin — Fri, 24 Jun 2011 09:49:44 +0000

Marketing, otaczająca nas zewsząd reklama, manipulująca nami na lewo i prawo oraz przymuszająca nas tym samym do podjęcia decyzji, niejednokrotnie wymuszonej i nie do końca zgodnej z naszymi wymaganiami i potrzebami.

Ogólnie rzecz biorąc kusząca, ale niebywale silnie skłaniająca nas do wydania większej lub mniejszej ilości gotówki. Tak można ją nazwać, ale nie są to jedyne trafne epitety. Dochodzą także, choćby takie jak: drażniąca, irytująca, śmieszna, wywołująca konwulsje i oburzenie. Warto tutaj zauważyć, że są one bardziej adekwatne niż wcześniejsze. Ponadto niejednokrotnie zauważalny jest przerost samej formy nad treścią, który nie ukrywajmy może być czasem, a w moim przypadku zawsze bardzo denerwujący i bardzo nie na miejscu. Jest to bowiem wciskanie na siłę reklamy bardzo agresywnej, mającej głównie na celu nie, jak to powinno wyglądać, czyli zachęcenie konsumenta do kupna dobra materialnego, lecz wymuszenie zwrócenia na dany przedmiot uwagi, bez względu na to, czy nam się to podoba czy nie. Specjalistami w takiego typu reklamach są oczywiście duże sklepy korporacyjne, sprzedające sprzęt elektroniczny. Nie będę tutaj wymieniał nazwy tych sklepów, gdyż oczywiście nie mam na uwadze w jakikolwiek sposób reklamować sprzedaż czy markę tych sklepów, ale uwypuklić najmocniej jak się tylko da, sposób wyrażenia treści wyżej wymienionych kiepskich i żenujących reklam. Przykładowa treść samej reklamy nie jest nawet godna, aby poświęcić niej choćby chwile, bo nie odbiega ona prawie w ogóle od typowych i standardowych norm. Jedyne, co warto uwydatnić, to ekspresja wymowy, a także impulsywność, z jaką jest ona prezentowana. Są one bowiem bezdyskusyjnie przesadzone, przez co stają się bez dwóch zdań groteskowe w swoim wydaniu. Wywołują u odbiorcy fałszywe wrażenie, który po usłyszeniu tego typu rzeczy, myśli sobie, iż zareklamowana mu przed chwilą rzecz jest niebywałą okazją i że druga taka sposobność na nabycie ów dobra może się nie zdarzyć. Jest to jednak nic innego, jak tylko wprowadzenie w błąd konsumenta i oszukanie jego, że tak to ujmę, instynktu samozachowawczego. Dlatego też, musimy być ostrożni i wyczuleni na tego typu podstępy, gdyż są to sprawy, które mogły by się wydawać błahe, lecz tylko z pozoru, gdyż rzeczywiście jest to bardzo niebezpieczne, nie tylko dla naszych portfeli, lecz także dla portfeli naszych przyjaciół.

Miejmy zatem oczy i uszy szeroko otwarte i nie dajmy się oszukać tanim chwytom marketingowym. Nie dajmy satysfakcji ludziom żerującym na niewiedzy innych, ale walczmy o reklamę szczerą, która będzie wzbudzać nie negatywne, ale pozytywne emocje.

Byle być pierwszym

Marcin — Thu, 16 Dec 2010 20:54:18 +0000

Jest kilka ważnych rzeczy, o których należy pamiętać w życiu, bez których pozytywna korelacja z otaczającymi Nas ludźmi byłaby niemożliwa. Aby jednak sprostać temu niezwykle wyrafinowanemu zadaniu, trzeba mieć swój osobisty, pospolicie nazywany ‘kodeks postępowania’. Zawarte w nim reguły, zasady, zachowania, nie tylko warunkują Nas, ale i pozwalają Nam obchodzić się z szacunkiem do bliźnich, nie tylko zważywszy na to, iż tak wypada robić, lecz również na to, że są to ogólnie przyjęte normy postępowania w cywilizowanym świecie. Pisząc na początku frazę ‘kilka ważnych rzeczy’ mam na myśli jednak, dokładniej rzecz ujmując jedną, nad wyraz mocno rzucającą się w oczy – zachowanie się ludzi podczas wsiadania tudzież wysiadania z środków komunikacji miejskiej.
Od zawsze było wiadomo, że najpierw należy wejść, a następnie wyjść, zależnie od sytuacji. Podobieństwo możemy zauważyć gdziekolwiek, odnosząc się do innych sytuacji (nie tylko komunikacji miejskiej), choćby w pierwszym lepszym przejściu w drzwiach, gdzie spotykają się dwie lub więcej osób, w wąskim korytarzu w którym nie wszyscy się zmieszczą itd. Jak wszyscy wiedzą, w autobusach, tramwajach, etc., również góruje pierwszeństwo wysiadania nad pierwszeństwem wsiadania, co oznacza nie mniej to, iż każdy kto chce wysiąść z pojazdu stoi w lepszej sytuacji niż jego oponent próbujący wsiąść. Uprzywilejowanie to jednak, nie jest respektowane przez wszystkich. I tu zaczyna się problem. U niektórych osobników (bo trudno ich nazwać istotami myślącymi) chęć wejścia na pokład staje się tym silniejsza, im więcej osób jest skłonnych opuścić ów ruchomy środek transportu. Będąc niejednokrotnie świadkiem takiego zajścia, czułem się zażenowany postawą delikwentów, która dodatkowo wywoływała u mnie charakterystyczny wyraz na twarzy, wyrażający dezaprobatę tegoż zachowania. Wydawać się może, iż takowe postępowanie jest niestety jedyne, jakie można wystosować wobec osoby, która bezwzględnie łamie wszechobecne zasady dobrej, dającej przykład młodszemu pokoleniu postawy życiowej. Nie pozostaje Nam bodaj nic innego jak czekanie, aż jakże liczna część społeczeństwa zmieni swoje podejście w gestii takowego podejścia do sprawy, nad czym niezmiernie ubolewam.

Definicja biedoty i bogactwa

Kłopot — Mon, 27 Sep 2010 10:54:45 +0000

Moją uwagę ostatnimi czasy przykuwają określenia kierowane w stronę mniej zamożnych ludzi, na których zwykło się powszechnie mawiać ‘biedni’. W ogóle odnoszę wrażenie, że osoby posługujące się takim epitetem są nieuświadomione co do istoty wyżej wspomnianego wyrazu.
Należy zacząć od tego, że przyjęło się nijako nazywać człowieka biednym jeżeli nie ma on wystarczającej ilości środków do życia. Sformułowanie to jest oczywiście zależne od pojmowania przez daną osobę sytuacji niedostatku. Dla jednych niedostatkiem może być brak samochodu (jako utrata potencjalnych korzyści związanych na przykład z czasem, który przeznacza się na dojazd do pracy), dla drugich zaś brak pożywienia (jako niemożność zaspokojenia podstawowej potrzeby człowieka, potrzeby fizjologicznej).
Jakkolwiek słowniki lub encyklopedie mogą definiować to w zbliżony lub identyczny sposób, tak w tym miejscu chciałbym przytoczyć swoje subiektywne spostrzeżenie w tej kwestii.
Z ekonomicznego punktu widzenia nie można powiedzieć, że konsumenci dzielą się na ‘biednych’ i ‘bogatych’. Wyróżnia się typ konsumenta zamożniejszego (tudzież klienta skłonnego do przeznaczenia większej ilości zasobów w celu zaspokojenia pragnień i potrzeb, najczęściej wyższego rzędu), a także konsumenta mniej zamożnego (inaczej ujmując klienta ograniczającego się do wydatkowania środków pieniężnych w celu zaspokojenia potrzeb podstawowych).
Z socjologicznego punktu widzenia zaś, można by przytoczyć następujące określenia dla niniejszych grup społecznych, mianowicie ‘osoby pracujące’ i ‘osoby leniwe’.
W dużym uproszczeniu i bez zbędnego rozwodzenia się ‘osobami pracującymi’ nazwalibyśmy grupę ludzi, która byłaby odłamem, czy gałęzią ‘bogatych’. Definiowalibyśmy ‘pracujących’ jako tych, którzy uzyskują comiesięczne środki finansowe z tytułu pracy i mogą przeznaczać je na różne cele.
‘Leniwi’ zaś byliby odłamem ‘biednych’. W tym przypadku definicja określałaby tych, którzy nie pracują, żyją w przekonaniu, że wszystko im się należy i którzy uważają, że skoro inni mają, to dlaczego oni również nie mogą mieć.
Reasumując, biednym może być osoba, która w wyniku wypadku bądź złośliwego zrządzenia losu straciła rękę, nogę, czy doznała porażenia mózgowego i tym podobne. Biednym nazwiemy kogoś, kto fizycznie nie jest zdolny do pracy lub kogoś kto z powodu takiego a nie innego, nie jest w pełni zdolny do pracy (choroba psychiczna, brak kończyn i tak dalej).
Bogatym zaś jest każdy człowiek ciężko pracujący, starający się wykonywać swoje obowiązki jak najlepiej, w pełni świadomy swojej wartości, a także czerpiący satysfakcję z tego co robi.
Definicja słowa ‘bogaty’ i ‘biedny’ w moim mniemaniu nie odnosi się do wartości kapitałowych, a do wartości czysto fizycznych i duchowych, do tego jak postrzegamy świat i jak bardzo chcemy go zmieniać, jak szanujemy samych siebie i jak wypadamy na tle innych osób.
Ludzie natomiast, którzy nawet jeśli pracują, mają miejsce mieszkalne, samochód, a mimo to są przeświadczeni w określaniu samych siebie biednymi (bo ktoś na przykład ma ładniejszy dom, czy nowszy samochód, a oni nie), są po prostu ludźmi chciwymi, zazdrosnymi i próbującymi w ten sposób zatuszować swoje lenistwo wynikające z nieukończenia szkoły i pójścia na tak zwaną łatwiznę.

Frustrujący upór

Marcin — Mon, 23 Aug 2010 08:33:28 +0000

Żyjemy w XXI wieku i człowiek przez ten jakże długi okres czasu zdążył uświadomić sobie, iż jedną z najważniejszych rzeczy, jaką powinien sobie zapewnić na ziemi już od dawien dawna jest bezpieczeństwo. Bez niego nie ma harmonii, spokojnego życia. Dążymy do niego poprzez różnego rodzaju udogodnienia, które ostrzegają nas przed czymś co może zagrażać naszemu zdrowiu i życiu. Dzisiejsza cywilizacja jest na tyle inteligentna, że potrafi takie urządzenia sama zaprojektować, wykonać i bez większego problemu wdrożyć w otaczający nas świat.

Właśnie jednym z takich narzędzi pomagających nam zachować bezpieczeństwo jest sygnalizacja przejścia dla pieszych. Sprawdza się ona doskonale informując nas kiedy można, a kiedy nie należy przechodzić przez zatłoczone ulice naszych miast. Mechanizm działania jest z reguły bardzo prosty, ograniczający się zazwyczaj do pojedynczego (podkreślam pojedynczego, gdyż nie jest to wcale takie oczywiste) wciśnięcia przycisku lub też czegoś co pełni jego funkcję. Lecz jak się okazuje na co dzień nie wszyscy są świadomi jak poprawnie korzystać z tego typu udogodnień. Nie rzadko bowiem jestem świadkiem, jak ludzie z pozoru wyglądający normalnie nie przejawiają ‘normalnych’ zachowań. Chodzi o bezsensowne, notoryczne i głupio wyglądające wciskanie przycisku tak dużo razy, ile są w obecnej chwili wykonać. Nie jestem w stanie pojąć celu owego zachowania, gdyż jak powszechnie wiadomo sygnalizacja reaguje na sygnał jaki dostaje od użytkownika, nie natomiast na ilość wysłanych sygnałów. Po to właśnie jest lampka kontrolna umieszczona gdzieś w pobliżu guzika, aby informować nas że nie trzeba już wduszać ponownie. Nie do każdego jednak informacja ta jest na tyle czytelna, żeby ją zrozumiał i zaprzestał dotychczasowych działań, które nie tylko stają się przyczyną mojego poczucia porażki obcowania z takimi obywatelami lecz także chęci wybuchnięcia śmiechem wynikającego z idiotyzmu całej sytuacji.
Nie każdy bowiem jak uczy historia był, jest i będzie przystosowany do życia w otaczającym go świecie.